پشت صحنه

به نگاه کاوه و تحسيني که در چشمان مصي موج مي‌زد اعتنايي نکرد. بندهاي روسري‌اش را بالاي سر گره زد، لباسش را مرتب کرد و قدم روي صحنه گذاشت. چشمانش را بسته بود و تلاش مي‌کرد همه‌چيز را از ذهنش پاک کند. اين فقط يک اجراي نمايشي و آموزشي نبود؛ مي‌خواست تمام حرف‌هايي را که به مصي درباره رها کردن خود گفته بود، در عمل بيازمايد.
او مي‌خواست بتواند با وجود همه تفاوت‌ها و فاصله‌ها، عشقش را به مردي که دوستش داشت ابراز کند. مي‌خواست يک زن عاشق باشد و دست‌کم روي اين صحنه ساختگي، واقعي‌ترين نقش سال‌هاي اخير زندگي‌اش را بازي کند. نقشي که پس از يک شکست عاطفي در وجودش منجمد شده بود و ديگر حاضر نبود آن را در برابر مردي تکرار کند که ممکن بود او را در ميانه صحنه زندگي تنها، مبهوت و رها کند و برود.