زمستان فصل مردن نيست

ديوارهاي خانه‌اي کوچک و ايوان گسترده نيم‌طبقه بالا را مي‌بينم؛ جايي که لباس‌هاي زيادي روي بند آويزان‌اند و نسيم، آن‌ها را زير نور نرم خورشيد به‌آرامي تکان مي‌دهد. دوربين را مقابل چشمانم مي‌گيرم و لنز را تنظيم مي‌کنم. تهمينه مسير نگاه مرا دنبال مي‌کند و ناگهان ساکت مي‌شود؛ انگار چيزي در ذهنش شکل گرفته است.
همان‌جا، در سکوت ميان ما، تهمينه سرانجام مي‌گويد چه کاري انجام داده است.