شورابيلي ها

شايد عجيب نباشد که مردم شهري که من در آن زندگي مي‌کنم، چشم‌انتظار فرا رسيدن ايام عزاداري سالار شهيدان باشند و با تمام وجود به سينه و زنجير بزنند. اين مردم سال‌هاست با داغ عزيزانشان زندگي کرده‌اند؛ مردمي که روزگار کمتر روي خوش به آن‌ها نشان داده و فرصت چنداني براي شادي و آسودگي نداشته‌اند. گويي سهم اين شهر از مصيبت‌هاي دنيا، هميشه بيشتر از حد معمول بوده است؛ از سرماي سخت و قحطي گرفته تا از دست دادن پدران، مادران و فرزندان و سوگِ تکه‌هايي از وطن. شايد به همين دليل است که وقتي پا به خاک اين سرزمين مي‌گذارم، بي‌اختيار اشک از چشمانم جاري مي‌شود و با تمام وجود به خاکش اداي احترام مي‌کنم.
اينجا مردم، خاطراتي سنگين از رنج و فقدان را نسل به نسل با خود حمل کرده‌اند و عزاداري برايشان تنها يک رسم نيست، بلکه بخشي از زندگي و هويتشان شده است. هر گوشه‌ي اين سرزمين يادآور داغي است که روزگاري بر دل خانواده‌اي نشسته؛ از سوگ پدران و مادران گرفته تا گريه بر فرزندان و رنج سال‌هاي دشوار. در چنين فضايي، بازگشت به اين خاک براي من با احساسي عميق و وصف‌ناشدني همراه است؛ احساسي که با شنيدن صداي زنگ ساعت، ناگهان رشته‌ي افکارم را پاره مي‌کند…