ميمون سرگردان

زمان هيچ‌گاه آرام و ثابت نمي‌ماند؛ بي‌قرار و ناآرام است، درست شبيه عشقي که قرار ندارد. گاهي مانند زني سالخورده خسته و فرسوده مي‌شود و گاهي مثل دختري جوان، پشت پنجره چشم‌به‌راه مي‌ايستد. زمان نيز مانند انسان، از ترس و حيراني مي‌لرزد و در مسير سرگرداني خودش پيش مي‌رود.
بااين‌حال، زمان هم روزي از حرکت بازمي‌ايستد. برخلاف ميلش پايان مي‌يابد و مي‌ميرد و سرانجام مانند پيکري که کسي برايش چاره‌اي ندارد، آرام‌آرام فرسوده و نابود مي‌شود.