بيرون

خودم را در اتاقم ديدم؛ پشت در نشسته بودم. صندلي گوشه‌اي روي زمين افتاده بود، چراغ مطالعه کنار آن نقش بر زمين شده بود، کتاب‌هايم پراکنده بودند، مدال‌هايم روي کف اتاق پخش شده بودند و عکس‌هايي که بالاي تختم آويزان بودند، حالا پايين افتاده بودند. در ميان همه آن آشفتگي، عکس مادرِ بي‌مويم را در دست گرفته بودم. سکوتي سنگين تمام خانه را فرا گرفته بود؛ نه از نشيمن طبقه بالا صدايي مي‌آمد، نه از اتاق اِبي و نه حتي از اتاق خودم.
اما درون من برعکس، غوغايي برپا بود. اگرچه اطرافم در سکوتي مطلق فرو رفته بود، ذهنم آرام نمي‌گرفت و مدام يک جمله را تکرار مي‌کرد؛ جمله‌اي که مثل پژواکي بي‌پايان در وجودم مي‌پيچيد: «ديگر طاقت نياوردم... ديگر طاقت نياوردم... ديگر طاقت نياوردم...»؛ صدايي که از هر فريادي بلندتر بود و تمام وجودم را پر کرده بود.