وزن آب

کاسينکا به همراه مادرش، با يک چمدان قديمي و کيسه‌اي پر از لباس، راهي انگلستان مي‌شود. اگرچه اين سفر آغاز فصل تازه‌اي از زندگي آن‌هاست، اما کاسينکا در مسير سازگاري با شرايط جديد احساس تنهايي عميقي دارد. مادرش درگير اندوه و دل‌شکستگي خود است و در مدرسه نيز همکلاسي‌ها چندان او را به جمع خود راه نمي‌دهند.
در ميان اين روزهاي دشوار، شنا کردن به نقطه‌ي اميد زندگي کاسينکا تبديل مي‌شود. اين ورزش نه‌تنها او را از انزوا بيرون مي‌آورد، بلکه زمينه‌ي آشنايي‌اش با دوستي صميمي را نيز فراهم مي‌کند. کاسينکا کم‌کم مي‌آموزد که براي ادامه دادن و غرق نشدن در مشکلات زندگي، هميشه بيش از يک راه پيش روي انسان وجود دارد.