جاي خالي سلوچ

گمان. همان چه زن روستايي «وه» مي‌نامدش. وهم! شايد سلوچ رفته بود. اين داشت بر مرگان روشن مي‌شد. مرگان تازه داشت احساس مي‌کرد که پرهيز سلوچ از هر چيز، کناره‌گيري‌اش از مرگان و خانه، بهانه نبود، زمينه بود. سلوچ خود را جدا کرده بود، دور انداخته بود. ناخني به ضربه قطع شده که بيفتد. چه شب‌هاي درازي را سلوچ بايد با خودش کلنجار رفته باشد؛ چه روزهاي سنگيني را بايد بيزار و دل‌مرده در خرابه و در خيرات و در خارستان گذرانده باشد؛ چه فکرها، وهم‌ها، خيال‌ها! بچه‌ها را - لابد - يکي‌يکي به درد از دل خود برکنده و دور انداخته بوده، و مرگان را - لابد - در خاطر خود گم‌وگور کرده بوده است. ديگر چه مي‌ماند که سر راه برجاي گذاشته باشد؛ غصه‌هايش؟ نه! به‌يقين که سهم خود را همراه برده است. به‌يقين برده است.