گردبادهاي مغز من

در روايت "گردبادهاي مغز من"، شاهديم که اوضاع بر وفق مراد "فرانکي" سيزده‌ساله، برخلافِ خواهرِ دوقلويش، "تِس"، همواره بر سادگي و رواني نيست. به سببِ چالش‌هايي که "فرانکي" با آن‌ها دست‌وپنجه نرم مي‌کند، برخي اَعمال براي او دشوار مي‌نمايد. براي مثال، تابِ صداهاي گوش‌خراش را ندارد؛ در هنگامي که نيازمندِ تمرکز است، تمرکزش به‌سهولت از کف مي‌رود و از آنکه در روالِ زندگي‌اش دگرگوني‌هايي رخ دهد، بيزار است و نمي‌تواند به‌آساني با اين تحولات انطباق يابد. يکي ديگر از مواردي که براي او در بوته‌ي دشواري قرار دارد، يافتنِ همراه است. اما تا همين اواخر، "فرانکي" همراهي يافته بود؛ "کُلِت"؛ همراهي که اينک ناپديد گشته و "فرانکي" مي‌داند که با پيگيري سرنخ‌هايي که او بر جاي گذاشته، او را بازخواهد يافت. مي‌بايست پيش از آنکه دير شود، او را بيابد، چه او تنها همراهِ وي بوده است.
شخصيتِ محوري اين روايت، به اختلالي موسوم به "نورودايوِرجنت" مبتلاست. "کَت پاتريک" اين کودکان را خلاق، شوخ‌طبع، مبتکر و الهام‌بخش توصيف کرده است، که اين صفات در سيرِ روايت نيز به‌نيکي نمايان است و ما را با انديشه‌ي استثنايي اين کودکان آشنا مي‌سازد.