سعي بر مدار اندوه (گفتارهايي درباره آثار داستاني مصطفي مستور)

وقتي با نويسنده يا هنرمندي روبرو مي‌شويم كه به نوعي و در سطحي مطرح و بحث برانگيز محسوب مي‌شود، بايد با او چه كنيم؟ گزينه‌ها فراوان‌اند و شما نيز به سياق داستان چند مسئله ساده از مجموعه تهران در بعدازظهر مي‌توانيد جواب‌ها و فرض‌هايي براي اين پرسش رديف كنيد. من نمي‌دانم پاسخ شما به اين پرسش چيست اما خودم همواره انديشيده و گفته و نوشته‌ام كه اقدامي عملي آن هم از جنس نقد و تحليل مستدل (و نه از سنخ مدح‌ها و كف زدن‌هاي صرف يا ردهاي يك‌سويه)، اگر تنها واكنش به درد بخور نباشد، بي‌ترديد از معدود كارهايي است كه به انجامش مي‌ارزد. با اين نگاه بود كه كتاب حاضر شكل گرفت. ادعاي تحقق بخشيدن تمام و كمال و شايسته به هدفش (تدوين شناخت‌نامه‌اي نقادانه براي آثار داستاني مصطفي مستور) را ندارد، اما كوشيده است دست‌كم از يك‌سو مقدمه اين اتفاق شود و از سوي ديگر كار پژوهندگان بعدي را در پيشينه‌يابي و نرفتن به سراغ كارهاي تكراري ساده‌تر گرداند. نمي‌دانم در اين راه چقدر و تا كجا موفق شده‌ام و در كجاها تلاشم به ضعف و شكست انجاميده. باري، اميد آن دارم كه اين كتاب كمي به هدفش نزديك شود و با همه بد و نيكش عامل و انگيزه‌اي باشد كه ديگران را به تاليف كتبي جدي‌تر و پرمايه‌تر در باب مستور و امثال او برانگيزد.