دقيقا درست

هيچ انساني به‌تنهايي يک جزيره نيست؛ هر فرد بخشي از يک سرزمين بزرگ‌تر است، جزئي از کلِ يک قاره که با ديگران پيوند خورده و معنا مي‌گيرد. انسان‌ها در کنار هم، معناي کامل‌تري از هستي را شکل مي‌دهند و جدايي مطلق ميان آن‌ها وجود ندارد.
براي نخستين بار که آيرين را در ساختمان خوابگاه دانشگاه، کنار دستگاه قهوه‌ساز ديدم، همه‌چيز در لحظه‌اي کوتاه متوقف شد. نمي‌توانم دقيق بگويم چه اتفاقي افتاد، اما مي‌دانم جرقه‌اي ميان ما زده شد؛ حسي که بي‌ترديد «درست» بود، انگار از قبل وجود داشته و فقط بايد کشف مي‌شد.