آغاز يك زندگي

خانم دکتر ويس در چهل‌سالگي به اين باور رسيده بود که ادبيات مسير زندگي‌اش را به شکلي جبران‌ناپذير تغيير داده است. او پس از سال‌ها تأمل و بررسي از ديدگاهي دانشگاهي، ريشه اين سرنوشت را در نوعي تربيت اخلاقي نادرست مي‌ديد؛ تربيتي که حاصل تلاش مشترک پدر و مادرش بود، والديني که با وجود اختلاف‌هاي فراوان، در اين موضوع هم‌نظر بودند. ويس به عنوان پژوهشگري برجسته در حوزه مطالعات زنان شناخته مي‌شد و رساله مشهورش با عنوان «زنان در رمان‌هاي بالزاک» جايگاه علمي او را تثبيت کرده و اعتباري ماندگار برايش به ارمغان آورده بود.
با اين حال، موفقيت‌هاي علمي و حتي علاقه نسخه‌شناس سرشناس دانشگاه سوربن به او، مهم‌ترين بخش زندگي‌اش به شمار نمي‌آمدند. آنچه سرنوشتش را به ادبيات گره زده بود، تجربه‌اي عميق و تأثيرگذار بود که برخلاف انتظار، نه مايه خوشبختي بلکه سرچشمه‌اي از پيچيدگي و رنج محسوب مي‌شد. اين تجربه چنان با ذات و ماهيت ادبيات درآميخته بود که مرز ميان زندگي واقعي و جهان داستان را براي او از ميان برده و نگاهش به گذشته و حال را براي هميشه دگرگون کرده بود.