ساعت هاي استخواني

قسمتي از كتاب:
پرده‌هاي اتاق‌خوابم را کنار مي‌زنم، و آنجا آسمان تشنه و رودخانه پهناور پر از کشتي‌ و قايق‌ و اين چيزهاست، ولي من همين حالا هم به چشم‌هاي شکلاتي ويني، به شامپويي که از کمر ويني سر مي‌خورد، به دانه‌هاي عرق روي شانه‌هاي ويني، و به خنده‌ شيطنت‌آميز ويني فکر مي‌کنم، و مي‌خواهم ديوانه شوم و خداي من، آرزو مي‌کنم کاش توي خانه ويني در خيابان پيکاک بيدار مي‌شدم، نه توي اتاق‌خواب مزخرف خودم. ديشب، واژه‌ها خودبه‌خود جاري شدند: «خداي من، واقعاً دوستت دارم، وين»، و ويني ابري از دود سيگارش را بيرون داد و با صدايي شبيه شاهزاده چارلز، گفت: «بايد بگويم هر آدمي وحشتناک دوست دارد وقتش را با تو بگذراند، هالي سايکس»، و نزديک بود از خنده شلوارم را خيس کنم، ولي دلخور شدم که نگفت «من هم تو را دوست دارم.» بايد روراست باشم. به‌هرحال، دوست‌پسرها، وقتي چيزي را پنهان مي‌کنند، رفتارشان مسخره مي‌شود؛ توي همه مجله‌ها هم همين را نوشته. کاش همين‌الان مي‌توانستم بهش تلفن بزنم. کاش تلفن‌هايي اختراع مي‌کردند که مي‌شد با هرکسي هر وقت هرجايي بشود صحبت کرد. او الان سوار موتور نورتونش شده و با کت چرمي و لد زپليني که با گل‌ميخ‌هايي نقره‌اي رويش نوشته شده، سر کارش در روچستر مي‌رود. سپتامبر که برسد، شانزده سالم که ‌شد، من را با نورتونش بيرون خواهد برد.