آمده بودم با دخترم چاي بخورم

در اين داستان، با نويسنده‌ي متقاوتي سروكار داريم كه با نگاه و زباني نو و با ذهني فارغ و آزاد از كليشه‌هاي مرسوم، به تماشاي جهاني ملموس و آشنا و مناسباتي به ديرينگي زمان نشسته است. با دريچه‌ي تازه‌اي كه از يك زاويه‌‌ي غريب و بكر باز مي‌كند، به آنچه در زير غبار تلخي از روزمرگي فرومانده است، تحرك و شيريني تازه‌اي مي‌بخشد و به آن چهره‌هاي زنانه‌ي بي‌شكل و بي‌جان مانده‌اي كه در پس‌زمينه‌ي معركه در جا مي‌زنند، مجال و امكاني مي‌دهد تا به ميان ماجرا بيايند و تشخص و هويت از دست‌رفته‌ي خود را پيدا كنند.