تماميت و نا متناهي لويناس

کتاب تماميت و نامتناهي (Totality and Infinity: An Essay on Exteriority) اثر امانوئل لويناس يکي از آثار مرکزي فلسفه اخلاق قاره‌اي قرن بيستم است که در آن، لويناس رويکردي تازه به رابطه خود و ديگري ارائه مي‌دهد و تلاش مي‌کند فلسفه را از تمرکز صرف بر هستي‌شناسي به اخلاق به‌عنوان فلسفه اول منتقل کند. او استدلال مي‌کند که بسياري از سنت‌هاي فلسفي غربي، از جمله هستي‌گرايي، تمايل به کل‌گرايي (totality) دارند؛ يعني در تلاش براي فهم همه‌چيز به‌صورت يک مجموعه بسته و قابل‌مهار هستند، و اين منجر به کاهش ديگري به نقش شيء يا مؤلفه‌اي از نظام مي‌شود. لويناس بر اين نکته تأکيد دارد که فقط در مواجهه رو در رو با "ديگري" مي‌توانيم به مفهوم نامتناهي دست يابيم، زيرا ديگري همواره از فهم و طبقه‌بندي ما فراتر است و نمي‌تواند در چارچوب‌هاي نظام‌مند محصور شود.
در کتاب، لويناس با استفاده از زبان و روش پديدارشناسانه نشان مي‌دهد که رابطه اخلاقي با ديگري بايد در مقام نخستين قرار گيرد، يعني رابطه‌اي که پيش از همه ساختارهاي نظري و سياسي شکل مي‌گيرد. "صورت" ديگري نقطه‌اي است که تقابل با کل‌گرايي را آغاز مي‌کند، زيرا صورت ديگري ما را به مسئوليت اخلاقي نسبت به او فرا مي‌خواند و اين دعوت هيچ‌گاه قابل بازگشت به نظام‌هاي بسته معرفتي نيست. لويناس اين را به‌عنوان نوعي "بي‌نهايت" معرفي مي‌کند؛ مفهومي که نه صرفاً متافيزيکي بلکه اخلاقي و بين‌الاذهاني است، زيرا انسان در آن نه به‌عنوان سوژه خودکفا بلکه به‌عنوان موجودي مسئول در برابر ديگري شناخته مي‌شود.