كانت و رهايي زبان بسته ها (صلح جاودان بدون حيوانات؟)

«کانت و رهايي زبان‌بسته‌ها» نوشته‌ي ساسان شکاري، متني فلسفي و تجربي است که تلاش مي‌کند ظرفيت رهايي و آزادي‌اي را که در فلسفه کانت وجود دارد، از منظر زبان و بيان آشکار کند. عنوان کتاب («صلح جاودان بدون حيوانات») نشان‌دهنده تأملي عميق است: شکاري مي‌پرسد چگونه کانت، با تأکيد بر عقل، اخلاق و آزادي، مي‌تواند به کساني که «زبانشان بسته است» — کساني که به دلايلي صدايشان به‌طور کامل شنيده نمي‌شود — امکان رهانش از محدوديت‌هاي بياني بدهد. نويسنده برجسته مي‌کند که کانت نه فقط فيلسوفي نظري، بلکه کسي است که مي‌تواند زبان را به ابزاري براي عدالت و بازنمايي افراد ناديده شده تبديل کند.
در اين اثر، شکاري با تحليل آراء کانت در عقل نظري، اخلاق و حقوق بين‌الملل، نشان مي‌دهد که فلسفه کانت يک منطق اخلاقي دارد که قابليت بازکردن «فضاي بياني» را براي انسان‌هايي دارد که نمي‌توانند به‌آساني از آزادي فکري و سخنگويي برخوردار شوند. او استدلال مي‌کند که کانت در انديشه خود، نه‌تنها به فردي عقل‌گرا بلکه به انسانِ عملي نيز توجه دارد، و اين توجه امکان ايجاد فضايي براي «رهايي بياني» را فراهم مي‌آورد: جايي که کساني با صداي کم‌تر يا خاموش‌تر نيز بتوانند حضور داشته باشند و در چارچوب اخلاقي مشترک سخن بگويند.