هستي شناسي اجتماعي ماركس

اين کتاب به بازسازي منسجم «هستي‌شناسي اجتماعي» در انديشه مارکس مي‌پردازد و نشان مي‌دهد که درک او از انسان، جامعه و تاريخ بر بنياني عميقاً اجتماعي استوار است. نقطه مرکزي اثر اين است که مارکس، برخلاف انسان‌شناسي‌هاي انتزاعي، انسان را موجودي مي‌فهمد که هستي‌اش در و از خلال مناسبات مادي، تاريخي و اجتماعي شکل مي‌گيرد. کار، توليد و روابط اجتماعي نه امور بيروني، بلکه مؤلفه‌هاي سازنده خودِ وجود انساني‌اند.
در فصل‌هاي تحليلي، مفاهيم کليدي مارکسي همچون کار، شيوه توليد، مناسبات توليد، ازخودبيگانگي، پراتيک و زيربنا و روبنا با تمرکز بر دلالت‌هاي هستي‌شناختي آن‌ها بررسي مي‌شوند. نويسنده نشان مي‌دهد که هستي اجتماعي نزد مارکس امري ايستا نيست، بلکه فرآيندي تاريخي و ديالکتيکي است که در آن، کنش انساني و ساختارهاي اجتماعي به‌طور متقابل يکديگر را مي‌سازند. به‌ويژه تأکيد مي‌شود که آگاهي، اخلاق و ايدئولوژي بدون ارجاع به شرايط مادي و اجتماعي قابل فهم نيستند، اما اين وابستگي به‌معناي تقليل انسان به اقتصاد صرف نيز نيست.
در جمع‌بندي، هستي‌شناسي اجتماعي مارکس خوانشي فلسفي و غيرتقليل‌گرايانه از مارکس ارائه مي‌دهد که او را نه فقط نظريه‌پرداز اقتصاد يا سياست، بلکه متفکري بنيادين در باب هستي اجتماعي انسان معرفي مي‌کند. کتاب نشان مي‌دهد که چرا انديشه مارکس همچنان براي فهم مسائل معاصر چون کار، سلطه، نابرابري و امکان رهايي اهميت نظري دارد. اين اثر براي دانشجويان فلسفه اجتماعي، نظريه انتقادي و مطالعات مارکسي، متني دقيق، تحليلي و راهگشاست.