چقدر در تاريكي بالا مي رويم

رمان «چقدر در تاريکي بالا مي‌رويم» اثر سکويا ناگاماتسو، يکي از تحسين‌شده‌ترين آثار علمي‌تخيلي سال‌هاي اخير است که آينده‌اي نزديک را به تصوير مي‌کشد؛ آينده‌اي که در آن ذوب شدن يخ‌هاي سيبري ويروسي باستاني را آزاد مي‌کند و جهان را با بحراني فراگير روبه‌رو مي‌سازد. نويسنده به‌جاي تمرکز بر يک قهرمان، با ساختاري اپيزوديک و چندصدايي، زندگي شخصيت‌هاي گوناگوني را دنبال مي‌کند که هرکدام به شکلي با اين فاجعه درگير هستند؛ از دانشمندان و پزشکان گرفته تا والديني داغدار و انسان‌هايي که در جهاني دگرگون، در جست‌وجوي معنا و اميدند. اين روايت‌هاي پراکنده، در نهايت تصويري واحد از جامعه‌اي در حال تغيير و تلاش براي بقا مي‌سازند.
ناگاماتسو در اين رمان، بيش از آنکه بر خودِ فاجعه تمرکز کند، به واکنش انسان‌ها در برابر آن مي‌پردازد. سوگواري، حافظه، عشق، مسئوليت، اخلاق علمي و تاب‌آوري، هسته‌ي اصلي داستان را شکل مي‌دهند و فناوري‌هاي آينده نيز نه به‌عنوان ابزاري براي نجات مطلق، بلکه به‌عنوان بخشي از تلاش بشر براي کنار آمدن با فقدان و مرگ به تصوير کشيده مي‌شوند. نثر شاعرانه، فضاي تأمل‌برانگيز و ساختار موزاييکي کتاب، آن را به اثري متفاوت در ادبيات گمانه‌زن تبديل کرده است؛ رماني که بيش از آنکه درباره‌ي پايان جهان باشد، درباره‌ي توانايي انسان براي حفظ اميد، ساختن پيوندهاي تازه و يافتن معنايي نو در دل تاريکي است.