عمليات نجات صورتي

همه مي‌دانند که من، «کارآگاه رامي»، هيچ معمايي را بدون پيدا کردن جواب رها نمي‌کنم؛ حتي اگر آن معما بسيار پيچيده و دشوار باشد. اما پرونده آقاي بلوط با همه معماهاي قبلي فرق داشت؛ هم طولاني بود و هم سخت. ماجرا از شبي شروع شد که سرم را روي بالش گذاشته بودم و ناگهان صداي قدم‌هاي کسي را شنيدم که در اتاقم راه مي‌رفت. شکافي در بالش ايجاد کردم و با پخش شدن پرها در هوا، بالاخره او را ديدم.
آقاي بلوط از من کمک مي‌خواست و گفت بايد پيش از آنکه خيلي دير شود، جان کسي را نجات بدهم؛ کسي که جثه‌اش چند برابر من بود. آن فرد «خانم صورتي»، مادر غولي به نام «پرتقال» بود. حالا من، کارآگاه رامي، بايد اين معماي عجيب و پرماجرا را حل مي‌کردم و خانم صورتي را نجات مي‌دادم.