آخرين پيچ

راوي داستان مردي سالخورده است که در سال‌هاي پاياني زندگي خود تصميم گرفته از درگيري‌ها و دشمني‌هاي گذشته فاصله بگيرد. او به جاي درگير شدن با ديگران، ترجيح مي‌دهد در سکوت به ديواري خالي خيره شود؛ ديواري که به آرام کردن آشفتگي ذهنش کمک مي‌کند. با اين حال، احساس آرامش بيش از حد او خودش به موضوعي قابل تأمل تبديل مي‌شود.
اين اثر از برجسته‌ترين رمان‌هاي متأخر والزر به شمار مي‌رود و تقريباً در هر جمله، پرسشي مهم درباره زندگي و انسان مطرح مي‌کند. رماني آزاد و رها از قالب‌هاي معمول که همين ويژگي، به خواننده نيز مجال مي‌دهد تا آزادانه درباره انديشيدن، نوشتن و زيستن تأمل کند.