بنياد و امپراتوري / سه گانه ي بنياد 2

هر تمدني که از نوآوري و ابداع فاصله بگيرد و پاسخ پرسش‌هايش را تنها در تجربه‌هاي گذشتگان جست‌وجو کند، و هر جامعه‌اي که دانسته‌هايش بر نادانسته‌هايش غلبه کند، در نهايت در مسير فروپاشي قرار مي‌گيرد. امپراتوري کهکشاني براي دوازده هزار سال بر بيست ميليون سياره انساني حکومت کرده و در اين مدت، نظمي پايدار و صلحي گسترده را حفظ کرده است. با اين حال، همان نشانه‌هايي در آن پديدار شده که پيش‌تر موجب سقوط تمدن‌هاي ديگر شده‌اند و اکنون خطر فروپاشي آن را تهديد مي‌کند. تنها «هري سلدون»، رياضيداني برجسته، از اين آينده آگاه است. او علمي به نام «روان‌تاريخ» بنيان گذاشته که با تکيه بر آن مي‌توان مسير کلي آينده جوامع را پيش‌بيني کرد، و محاسبات او نشان مي‌دهد که پس از سقوط امپراتوري، سي هزار سال آشوب و بربريت در انتظار کهکشان خواهد بود.
با اين حال، سلدون به اين نتيجه مي‌رسد که هرچند نمي‌توان جلوي اين سقوط را گرفت، اما مي‌توان مدت اين دوران تاريک را به حدود هزار سال کاهش داد. براي تحقق اين هدف، او گروهي از دانشمندان و انديشمندان را گرد هم مي‌آورد تا دانش امپراتوري را حفظ کرده و آن را در سياره‌اي دورافتاده به نام ترمينوس، که بعدها «بنياد» نام مي‌گيرد، براي نسل‌هاي آينده ذخيره کنند. با گذر زمان، اين سياره در معرض تهديدهاي گوناگون قرار مي‌گيرد؛ از جنگ‌سالاران و دولت‌هاي توسعه‌طلب گرفته تا کاهش نفوذ امپراتوري و قطع روابط تجاري. در چنين شرايطي، بنياد تنها با تکيه بر علم و درک تاريخ براي بقا تلاش مي‌کند، اما اين پرسش باقي مي‌ماند که آيا دانش به‌تنهايي براي حفظ يک تمدن کافي خواهد بود يا نه.